Heropening schoenenwinkel, nu onder de naam Smolders-Nelson

Het kan wellicht vreemd overkomen. Eerst een volledige leegverkoop van schoenenwinkel Smolders en dan twaalf dagen later een heropening. Dat heeft alles te maken met het geruststellen van klanten. Het concept zoals het tot dan toe was, de klantenkaart met stickertjes, blijft gewoon. Ook zijn dezelfde merken schoenen terug te zien, aangevuld met nieuwe labels.

Interview: Gemma Eerdmans

De collectie is nu dus uitgebreider, maar er is nog iets van belang. Manager Edwin van den Heuvel, al 32 jaar in de schoenenbranche, praat ons helemaal bij.

De kinderschoenen zijn terug
Dat zal binnen menig gezin met gejuich ontvangen zijn. Dat was meteen al te zien bij de heropening van vrijdag 12 en zaterdag 13 september jl. ‘Om 09.30 uur gingen we open en om 10.00 uur zat de kinderbank al vol met kinderen’, vertelt Edwin ons. ‘Het waren gezellige, drukke eerste dagen. Er was een nagelstyliste. Er waren hapjes en drankjes. We hebben laten zien dat we er zijn met een enthousiast, kundig team.’

Verbouwen was niet nodig
‘De winkel zag er nog prima uit. Verbouwen was dus niet nodig. We hebben alleen in het magazijn de stellingen anders neergezet en een aparte ruimte voor de kinderschoenenvoorraad ingedeeld.’ Dat betekent niet dat verder alles in de winkel blijft zoals het nu is. ‘Ik wil het nog wat gezelliger hebben. Het moet nog meer een beleving worden. Bomen erin gaat misschien wat ver, maar er gaat wel wat komen.’

Een bijzondere manager
Praten met Edwin is een beleving op zich. Het is een bijzondere man die veel meer is dan alleen een manager van een schoenenwinkel. Hij neemt ons mee naar een stukje van zijn privéleven dat hem nog meer gevormd heeft. ‘Ik heb, ik had een gehandicapte dochter. Zij is tweeëneenhalf jaar geleden overleden aan acute leukemie. Destijds kreeg ze een prognose van zes maanden. Die periode zou ze doordeweeks in het ziekenhuis moeten verblijven en mocht ze de weekenden thuis doorbrengen. Dat is voor een kind met het Syndroom van Down niet te doen. Het is dan fijn dat alle kinderen daar een aparte kamer hebben waar ook de ouders kunnen blijven slapen. Wij maakten die kamer, dat plekje tot haar huiskamer.’

Zo normaal mogelijk
‘We kleedden haar elke dag aan en we hielden pyjamaparty’s, zoals we ook thuis deden.’ Terwijl de ouders bij hun dochter waren, ontmoetten ze ook andere kinderen op de afdeling. ‘Sommige konden zich niet goed uiten. Andere kwamen uit het buitenland. We merkten dat de communicatie vaak heel moeizaam verliep. Toen zijn wij picto’s gaan maken en zagen we dat gesprekken daarmee veel beter verliepen. Nu begreep men wat er bedoeld werd. Voor ons pictogramproject zijn we sponsoren gaan zoeken en hebben daarmee € 30.000,- opgehaald. Dat geld is allemaal naar het Prinses Maximaziekenhuis gegaan.’ De zes maanden werden helaas slechts zes weken…

Niet meer terug in de schoenenbranche
‘Na haar overlijden voelde ik, ik kan niet meer terug in de schoenenbranche, ik wil in de gehandicaptenzorg gaan werken. Dat ben ik gaan doen. Ik heb heel veel geleerd en het heeft mij veel voldoening gebracht, maar na anderhalf jaar merkte ik dat mijn sociale leven tot stilstand was gekomen. Dat kwam door de onregelmatige diensten. Ik kwam tot de conclusie: zo kan het ook niet verder en nam met pijn in mijn hart ontslag.’

Doe je mee?
‘Ik heb altijd een warm contact gehouden met het familiebedrijf Nelson Schoenen. Ik heb ze gebeld en hun reactie was: ‘Mooi om van je te horen. Wij gaan een winkel starten in Nuenen. Doe je mee?’ Graag. Ik heb daarna contact gezocht met oud-collega’s en heb zo een enthousiast en goed team gevormd. Met elkaar staan we garant voor een goede service en deskundig advies. Onze naamvoering blijft voorlopig nog Smolders.’