Ontmoeting op een bankje in Het Park

Interview

Ze zag er artistiek uit met haar lichtgroene jas met daarop allerlei kunstzinnige borduursels. En ze zat daar toen net even de zon scheen en haar licht wierp op de goudgele bomen in de najaarszon. Naast haar stond een tas en ze maakte wat aantekeningen.

Interview: Teuntje Schulp

‘Er zal toch niet nog iemand zijn die op mijn bankje stukjes schrijft?’ Ik wandelde naar haar toe en vertelde haar dat ik vaak op dit bankje zat om zomaar wat willekeurige mensen die daar zaten te interviewen. ‘Wat leuk!’ Ze wilde ook wel en zo begon ons gesprek.

Hoe komt u hier op het bankje?

‘Ik ga een tas wegbrengen die ik gemaakt heb en wacht nu op iemand die met mij mee zou gaan. Het is een bijzondere tas, een thematas zou je hem kunnen noemen. De achterkant is gemaakt van beton en daar heb ik prikkeldraad in verwerkt en stukken krant die er dan uitsteken. Het geheel is omwonden met ijzerdraad waaraan kleine stukjes gekleurd vilt geregen zijn. En dan zitten er twee stevige hengsels aan. Die tas zet ik dan neer en dan vraag ik: ‘Wat zou je meenemen als je zou moeten vluchten?’ Heel veel mensen zeggen dan, dat ze eerst hun fotoalbums zouden pakken. Nou, ik zou zelf kiezen voor een warme wollen deken. Stel je eens voor: je moet vluchten en snel! Je huis gaat gebombardeerd worden of ze komen je halen. Wegwezen zo gauw je kunt! Waarschijnlijk zul je heel wat keren moeten slapen op straat en dat is koud. Je ontdekt dan hoe weinig mensen zich realiseren wat het is om te moeten vluchten. En daarvoor heb ik die tassen gemaakt: om een gesprek op gang te brengen en de mensen bewust te maken van wat er met je gebeurt als je moet vluchten.’

Dat is wel heftig.

‘Ja, maar het is nodig dat mensen weten hoe erg het is. Alles achter te moeten laten en dan weg van alles waar je van houdt en wat je bindt. Ik vind het onbegrijpelijk dat ook hier in het rijke Nuenen een probleem wordt gemaakt voor de opvang van 200 asielzoekers. Er zijn geloof ik 23.000 inwoners en dan al die commotie. Mensen zijn zich niet bewust van het leed, de stress en de trauma’s die vluchtelingen hebben. Anders zou je je niet kunnen voorstellen dat mensen zo zijn. En daarom heb ik die tassen gemaakt, om de mensen bewust te maken van hoe het is te moeten vluchten. De mensen weten het gewoon niet. Daar ben ik van overtuigd. Anders zouden het toch notoire slechteriken en egoïsten zijn en dat geloof ik niet! En daarom blijf ik mijn verhaal vertellen.’