Gerard van Maasakkers tijdens een optreden.
Gerard van Maasakkers tijdens een optreden.

Gerard van Maasakkers: al 75 jaar de kracht van de eenvoud

Ingezonden

Vorige week vierde Gerard van Maasakkers zijn 75ste verjaardag in Het Klooster. Een jaar of twintig geleden was ik groot liefhebber van de Brabantse troubadour. Praktiserend liefhebber, want ik zat regelmatig in het theater en kocht al zijn bladmuziek en cd’s. Maar ik raakte Gerard ‘onderwege’ wat kwijt.

Twintigers waren we, Lesley en ik, toen we ieder seizoen wel een voorstelling van Gerard mee pikten in een theater in de buurt. We waren altijd de jongsten in de zaal. De grijze golf had tijdens Gerards theatershows al duidelijk haar intrede gedaan. Maar dat mocht de pret niet drukken. We genoten met volle teugen van de intieme voorstellingen en we geloofden ieder woord dat Gerard ons toe zong.

Niet meer thuisvoelen
Op een gegeven moment raakte ik het echter kwijt. Dat zal rond de tijd geweest zijn dat de bezoekers van zijn shows als kerkkoor fungeerden bij liedjes als ‘Hier heur ik thuis’ en ‘Salve Maria’. Ik ben niet zo van het meezingen, nooit geweest. Niemand kan het beter dan de artiest zelf. Ik voelde me gewoon niet meer echt thuis in de zaal.

Kippenvel
Nu Van Maasakkers door zijn 75ste verjaardag weer in de belangstelling staat, heb ik mijn cd’s weer eens van zolder gehaald en het stof er vanaf geblazen. En eerlijk is eerlijk, ik heb dit toch wel gemist. Vooral de cd ‘Achterland’ is het beste wat er in dit genre ooit in het Brabantse dialect is gemaakt. Aan de opener ‘Dragen’ wijdde ik eerder een artikel. Gerard zingt zijn vader direct toe in de laatste dagen van zijn leven, terugblikkend op de moeilijke periodes die hij met hem heeft doorgemaakt. Maar de berusting bij het naderende einde, echt kippenvel hoe mooi hij dit heeft kunnen verwoorden. Flarden van die tekst kwamen afgelopen week wel akelig dichtbij toen ons ma de laatste fase van het leven van haar zus begeleidde.

Juweeltje
In dezelfde lijn en van dezelfde cd is ‘Marie’, een juweeltje dat het tafereel beschrijft van een vrouw (Gerards moeder) die haar man verliest en daarna te maken krijgt met de stilte. Universeel, maar zo persoonlijk opgetekend. Ik ken Marie niet, maar heb nog iedere keer met haar te doen als ik het nummer hoor. 

Met trots
Ach, ik zou 75 verhalen op kunnen tekenen over het prachtige oeuvre van Gerard van Maasakkers, maar dan zou ik in herhaling vallen. Nog niet zo bekend met zijn liedjes? Luister naast bovenstaande liedjes eens naar ‘As ge komt’, ‘Bloemen zijn rood’, ‘Land van zand’, ‘Sterren van de hemel’, ‘Boom aan de rivier’, ‘As ge ooit’ en ‘D’n boom’. Gerard van Maasakkers mag met trots terugkijken op het oeuvre dat hij vanaf zijn 29ste op plaat heeft gezet. Of, zoals hij het zelf al zong in ‘Hier heur ik thuis’: ‘We moge wel gruts zijn op wa we bereiken, mer we lopen er nooit mee te koop.’

Ik denk dat ik Gerards verjaardagsfeestje ‘In de gloria’ komend jaar maar eens ergens mee moet gaan vieren. Tot maart 2025 toert hij met onder andere Harry Hendriks door het land om die warme Brabantse deken over het publiek uit te spreiden. En wie weet, misschien ga ik nog wel meezingen ook. Van harte Gerard: ‘nog veule jaore!’

Marcel Donks, muziekliefhebber uit Waspik

Afbeelding