Afbeelding

Over en weer

Column

Mijn vaste gast op de duofiets houdt van fietsen, maar kan het niet meer zelfstandig. Ik fiets ook graag en kan er wel iemand bij hebben - zo eenvoudig is het.

Eens in de week of twee weken trappen we een eind weg en weer terug. Ergens onderweg drinken we koffie met wat erbij. Zij wil dan betalen, want ze vindt het onzin dat vrijwilligers kosten moeten maken, maar ik wil ook betalen, want ik vind het omgekeerde onzin. Zo steggelen we wat af, heel gezellig. En we praten over alles wat ons bezig houdt.

Gek veel praten we eigenlijk niet. Zij komt uit de Achterhoek en ik uit Salland, dus wie begriep’n elkaor nogal eens vlug. We hoeven niet elk woord op een goudschaaltje te wegen, en we verstaan de stilte.

Gezondheidsperikelen maken haar het leven niet gemakkelijk. Zij heeft daar een troostwoord voor: ‘Doen wat je kunt, is alles wat je kunt doen’. Daar word ik blij van.

Frank van de Poel